<img src="http://www.dhamdee.com/wp-content/uploads/2013/01/icon0010.png"><br />Relationship…ความสัมพันธ์

relationship35

ความสัมพันธ์เป็นโยงใยอันซับซ้อน
จริงๆ แล้วมนุษย์เรานั้นรักกัน

ใคร่ครวญให้ดี ความรักเป็นเกมที่ง่ายๆ ไม่ซับซ้อน
อยากให้อีกฝ่าย ทำอะไรให้ หรือให้อะไรเรา…ก็แค่บอก
ห่วงใยกันด้วยคำพูด และการกระทำเล็กๆ น้อยๆ

แต่ที่เราใช้ชีวิตในความสัมพันธ์ กลับเป็นการเรียกร้องที่ไม่มีเสียง…

เราชอบเล่นเกมใบ้คำ หรือให้คิดเอาเอง…
โดยลืมไปว่า… มนุษย์นั้นต่างมีเบื้องหลัง ประสบการณ์ มุมมอง ความเชื่อ
การเลี้ยงดู และการศึกษาที่ต่างกัน…

เมื่อเราอยู่ในความอยากได้ที่ต้องการให้ผู้อื่นคาดเดา
ความสัมพันธ์ที่ตามมาคือ ความขุ่นข้องหมองใจ…
เพราะการตอบสนองที่ต่างคนต่างคิดนั้น ไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกัน
เราเริ่มไม่มีเหตุผลในการใช้ชีวิตร่วมกัน เรามองหา…
ความสามารถ ไม่สามารถ พึ่งพาได้ และพึ่งพาไม่ได้
พอไม่สมหวังดั่งใจ ก็กล่าวโทษ กลุ้มใจ

ท้ายที่สุดเราก็ทดสอบความรักด้วยการกดดัน และทดสอบ…ตลอดเวลา
ทำให้พื้นที่ที่เราอยู่ขุ่นมัว และมีแต่เกม ชนะ แพ้ ยินยอม ไม่ยินยอม
ความต้องการที่ไม่ได้ถูกตอบสนอง ทำให้เราขาดเหตุผลมากขึ้นทุกวัน

แท้จริงแล้วสาเหตุหลักคือ เราไม่พูดออกไป ทั้งที่เรารู้ว่า…
สุดยอดเครื่องมือในการสานสัมพันธ์คือ การพูดคุย และรับฟังซึ่งกันและกัน ใช้ให้มาก
เพื่อชีวิตที่เป็นสุข ซึ่งเราต้องฝึกฝน

หากยังทำไม่ค่อยได้ ก็ต้องเริ่มมองผู้อื่น และฝืนตนเองให้มาก
เพื่อให้เกิดความเชี่ยวชาญในอนาคต

Fake it until you make it!
การเสแสร้งจนกลายเป็นจริง ก่อให้เกิด ความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น

เราลืมไปว่า… ทุกขณะการใช้ชีวิตของเราก็ไม่ได้มีอะไรจริง
เราเป็นนักแสดงของชีวิตเราที่เลือกให้เราเล่นบทอะไรก็ได้
เราคือผู้เชี่ยวชาญตัวจริงในเกมชีวิต มองให้ดู เรารู้ดีที่สุดว่าทำอะไร
และจะได้ผลลัพธ์ที่เราต้องการ

แต่ทำไมในหลายครั้ง เรากลับเลือกบทบาทที่สนองอัตตา
สนองความเอาแต่ใจมากกว่าท่าทีแห่งความรัก
เราเป็นนักแสดงที่ไม่ได้เงินจากการแสดง
แถมยังต้องยอมรับบทที่สร้างผลลัพธ์ที่เป็นลบกับชีวิตอีกด้วย

เราไม่ใช่หรือที่สร้างให้ความสัมพันธ์ของเราล้มเหลว
และติดนิสัยไปสร้างสัมพันธ์อย่างล้มเหลวหลายๆ ที่
จนกลายเป็นอัตลักษณ์ของเรา โดยเชื่อว่า… ตัวเราเปลียนแปลงไม่ได้

เราลืมไปว่า… ในโลกอันกว้างใหญ่เราคือ ตัวเอกสำคัญ
จะแสดงให้มีคุณค่าเพียงใดต่อผู้คนรอบกายเรา
เราเป็นคนเลือกบทแสดงให้ตนเอง และไม่มีใครบอกให้เราทำอะไร
เราเลือกเองและสร้างบทบาทใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ
ผู้อื่นเป็นแค่ตัวละครให้เราได้แสดงออกของความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน

เป็นอารมณ์มากกว่าที่จะคำนึงถึง…เป้าหมายของการสร้างอนาคต
ลองคิดดู… ถ้าเราผ่อนปรน และทำให้ชีวิตความเป็นอยู่เหมือนเกมที่สนุกสนาน
และผิดพลาดได้… ชีวิตจะเป็นอย่างไร

Open heart for your love, search for happiness not the trouble.
Live life the way you want it. Do it by yourself.
เพียงแค่คุณรับผิดชอบต่อชีวิตในแบบที่คุณต้องการ ด้วยการแสดงออกที่ถูกต้องเท่านั้น…

Leave a Reply

Your email address will not be published.